Yılın bu son günlerinde gündemde konuşulanların başında asgari ücret geliyor. Elbette asgari ücret yurttaşların büyük çoğunluğunun talebi olduğu için böyledir.
Her bireyin çalışma ve insanca yaşayacak ücret alma hakkı vardır. Ama kapitalist sistem herkese bu hakkı vermez. Kapitalist devlet sistemini kavramayan işçi ve emekçi, bu hakkın devlet ve işverenin iyi niyetine göre verildiğini düşünür. Ama ortada bir iyi niyet, kötü niyet yoktur. Çıkarlar vardır. Devlet işverenlerin çıkarını koruduğu için asgari ücreti onların çıkarına uygun olarak düzenler. Örneğin milleti temsil ettiği varsayılan çeşitli partilere mensup milletvekilleri işçi ve emekçiler için birleşemedikleri halde maaşlarının artışı söz konusu olduğunda oy birliği ile karar alırlar. Bu birleşme onların çıkarlarına uygundur. Bütün işverenler ortak çıkarları gereği birleşip Meclisten istedikleri kararları çıkarabilirler ve bunu Meclisin kendileri için çıkarmasını beklemezler.
İşçilerin de sendikalarda örgütlenmeleri kendi çıkarları gereğidir. Toplu sözleşme dönemlerinde aynı işyerinde ya da aynı işkolundaki işçilerin bir araya gelerek taleplerini gerçekleştirmek için mücadele etmeleri alışıldık bir durumdur. Ama bütün sendikaların işçilerin yararına olan asgari ücret için birleşip grev yapmaları alışıldık durum değildir. TÜRK-İŞ Başkanının dediği gibi bahane, “çünkü onlar bizim üyemiz değil” olur. Neden üye etmiyorsunuz diye sorsanız ona da bir sürü bahane ileri sürecektir.
Elbette işçilerin birleşmek için hangi iş kolunda, hangi sendikaya bağlı olurlarsa olsunlar, ortak çıkarları o kadar çok ki… Birlik olurlarsa bütün yaşamı durdurabilecek güçleri var.
Bugünlerde Bekaert işçileri grevde, hem de grev yasaklanmasına rağmen; Yalova’da Kartonsan grevde, PETKİM’de toplu sözleşme görüşmeleri var. Bunların dışında toplu sözleşmesini daha önce yapmış işçilerin ek zam talepleri, EYT’lilerin emeklilik talebi, kamu emekçilerinin maaşlarına insanca yaşamaya yetecek zam talepleri var. Sendikasız işçilerin sendikalaşma talepleri var. Bütün bunlar emekçilerin ortak çıkarlarıdır. Bunları ortak potada birleştirecek sendikalara ihtiyaç var.
Bütün bu ortak çıkarlardan ortaya çıkacak güç, iktidarın değişimini beklemeden taleplerin gerçekleşmesini sağlayabilir. Bu birleşmeyi ne bir dini inanç ne bir parti ne de ulusal bir bakış sağlayabilir. Bunu ancak işçi ve emekçilerin ortak çıkarlarda ve sınıf sendikalarında birleşmiş gücü sağlayabilir.