Kapının hikayesi, insanoğlunun başına sokacak bir mekân edinmesiyle başlamıştır.
O bir emektir, ağacın gövdesi, ustanın marifeti, ev sahibinin niyeti.
İnsan evinin kapısını görebilirse, kendi hayat hikayesini görür.
Her birinin ayrı bir huyu vardır.
Kimi mahalle dedikoducusu gibi gıcırdayarak açılır.
Kiminde sabır taşının sessizliği.
Kimi selam ister.
Nasıl olursa olsun, kendine omuz atanı sevmez.
Kapı, insanın içindeki mahrem odaya benzer, herkes anlayamaz, herkes açamaz.
“Evin kapısı neye açılarsa, içi onunla dolar” denir.
Bir gelinin ilk adımı, bir ölünün son çıkış yeridir kapı.
O yüzden suskun, ağırdır kapılar...Çünkü hayatın giriş çıkışlarını omuzunda taşır.
İçerdeki gizemi, dışarıdaki kötülüğü içeri sızdırmaz.
Hayat kapılarla doludur. Birçoğunu yüzümüze kapatırken, bir kısmını da açtık. Her karar verişimizden sonra başka kapılar çıktı karşımıza. Girmek zorundaydık birinden. Girdiğimiz yerde sürüklenmişiz götürdüğü yere. Arkamıza bile bakmamışız çoğu zaman. Sonunda bir kapı var ki orada seçme şansın yok.
Herkes geçer gider oradan.
O gidenlerden bir haber yoktur.
Aslında hayat iç dünyamıza açılan ve kapanan kapılarla doludur. Yaşam boyu geçtiğimiz binlerce kapının ardında, aslında aradığımız kendimizdir.