Hepten kaygılıyız.
Gelecek kaygısı.
Günübirlik, yarınlık, bir öteki günler, haftalar, aylar, yıllar…
Çözmede, çare bulmada zorlandığımız sorunları ertelerken, kaygıları yüzünden gözümüze uyku girmiyor.
Bilinç altımıza yerleşen karamsarlığımıza, hesap üstüne hesap yaptıkça çaresizliğimiz kaygıya dönüşüyor.
Gençliği çalınanların kaygısı…
Ay başını getiremeyenlerin kaygısı…
Lüks yaşantıdan kurtulamayanların kaygısı…
Hastane köşelerinde sağlık arayanların kaygısı…
Çöp bidonlarından çıkardığı hayatı tekerlekli arabasında taşıyanların kaygısı…
Yalancı memeyle bebeğini avutanların kaygısı…
Evde ki hesabı çarşıya uyduramayanların kaygısı…
Masumların adalet arayış kaygısı…
Cumhuriyet değerlerini kaybederim diye düşünenlerin kaygısı…
İşsizlik, açlık, yokluk kaygısı…
Saymakla bitmeyecek ekonomik ve sosyal kaygıları yaşayarak, kalbi durmuş birisinin hayata döndürülmesi gibi tümden mucize bekleyen kaygılı bir toplum olduk.
Bilim adamları “Kaygıya” psikolojik bir sorun diyor.
Hiçbir insan durup dururken deli olmaz ki!