Bu ülkede emekli olmak büyük ayrıcalıktır.
Konuşuluyor, tartışılıyor, adından bahsediliyor, ciddi şekilde gündem oluyor.
Her şeye rağmen açlıkla, yokluk arasındaki dengeyi başarıyla yürütüyor.
Ne açtır ne toktur.
Cumhuriyetin yaşayan en büyük anıtıdır.
O kadar çok konuşuluyor ki, grafiklerde çizgi çizgi, meydanlarda boy boy, mecliste mikrofon mikrofon zannedersen maaşla değil, kelimelerle geçiniyor.
Çalışmalar yapılıyor, müjdeler veriliyor, koskocaman bir yıl bile adına hibe ediliyor.
Mideye bir şey girmese de kulağa tıka basa doluyor.
Altı ayda verilen zam TÜİK vicdanında.
İlk üç ay yüksekçe, son üç aya engince seyrediyor, zamlar cebe girmeden enflasyon alıp götürüyor. Şans; bulunacak petrole, çıkarılacak doğal gaza ve önüne konan sabra kalıyor.
Bu ülke yıllardır yokluk, kıtlık görmüş, kuyrukları yaşamıştır. Ne var ki bu kadar konuşulan, bu kadar az yaşatılan görülmemiştir.
Emekliye, emekli ol, ama emekli olma, dinlen ama oturma, yaşa ama harcama sosyal devletin inisiyatifindedir.
Bütçe tablosunda emekli yüktür. Oysa bu yük, bu ülkeyi yıllarca sırtlamıştır. Ama demek ki yükün yük olduğu, sırtın kime ait olduğuna bağlı.
16 milyon emekli adına kendileri konuştuğundan, konuşması istenmez, memnuniyetsizlik beklenmez. Çünkü şikayet nankörlük, susmak ise ağırbaşlılıktır, sadakattir...
Ama bu ülkede en pahalı şey konuşmak değil yaşamaktır.
Merak etmeyin, emekli hoşgörülüdür, çok yaşıyor diye yasal hırsız dense de sorun yapmaz. Ülkesinin İsviçre olmadığını bilir.
Konuşulduğu için yaşıyor görülür.
Bu ülkenin nabzını ölçmek istiyorsanız; borsa, döviz kuru, seçim anketlerine bakmayın. ATM kuyruğuna gidin, cami avlusuna bakının, parkta yazın gölge, kışın güneş kovalayan emekliye bakın.
En gelişmiş refleksi indirim kovalamak, kültürü reklam ajansları, market broşürleridir. Gençken okuduğu romanı şifalı bitkilerle karşılaştırır, gerçek romanı okumuş gibi olur. Maaşlar yer yer eriyecek haberini, hava tahmin raporunu izler gibi bakar.
Sonuçta emeklilik bir yaşam evresinden çok karakter testidir. Sabır, mizah ve dayanma gücü olmayan mezun olamaz. Yine de güneşli bir günde, torunun elini öptüğünde, sabah çayının buğu buğu yükseldiğinde, “geçinmek zor... ama yaşamak hala güzel” der.